Wednesday, 26 May 2010

Thirumaal is Dharma!

The poem continues to extol the greatness of Thirumaal.

விறல் மிகு விழுச் சீர் அந்தணர் காக்கும்

அறனும், ஆர்வலர்க்கு அளியும், நீ;
திறன் இலோர்த் திருத்திய தீது தீர் சிறப்பின்
மறனும், மாற்றலர்க்கு அணங்கும், நீ;
அம் கண் ஏர் வானத்து அணி நிலாத் திகழ்தரும்
திங்களும், தெறு கதிர்க் கனலியும், நீ;

(வெற்றி மிகுந்த பெரும் புகழினை உடைய அந்தணர்களாலே காக்கப்படும் அறமும், நின் அன்பர்களுக்கு நீ அருள்கின்ற திருவருளும் நீயே; நன்னெறியில் செல்லும் திறனில்லாதவரை, அந்நெறியில் செல்லுமாறு திருத்தும் தீதறு சிறப்புடை மறமும் நீயே; அவ்வாறு திருத்துவதால், உனக்குப் பகையாக இருப்பவரை வருத்தும் துன்பமும் நீயே; அழகும், எழுச்சியும் உடைய வானத்தின் கண் அணிபெற விளங்கும் ஒளிதரும் நிலவும் நீ; சுடுகின்ற சுடரை உடைய சூரியனும் நீயே.)

This passage gives interesting information on அறன். It says that Brahmins (anthanargal) are the protectors of Aran (அறன்). Thirumaal is aran (அறன்) personified.
What is அறன்?
From Thirukkural chapter -4 (அறன் வலியுறுத்தல்) we can deduce what அறன் means.
In one verse in that chapter we get an idea about the acts that give rise to Aran.

'அழுக்காறு அவா வெகுளி இன்னாச் சொல் நான்கும்
இழுக்கா இயன்றது அறம்.

பொருள்:- பொறாமை, ஆசை, சினம், கடும் சொல் ஆகிய நான்கையும் நீக்கிச் செய்கின்ற செயலே அறச் செயல் ஆகும்.

It means those acts that are done without jealousy, desire,anger and harsh words are acts of 'aran'.

In an interesting connection we find this is what geethacharyan says as qualities of Sthithapragyan or as His Mad-bhava.

The qualities to be discarded as 'Veetharaaga-bhaya-krotha' . Craving or desire, fear and anger must be overcome. The acts done without these as motivating forces would make one equi-distant and be in the nature of Him. Such acts are manifestations of Thirumaal Himself.

Aran in normal understanding means Dharma. Dharma is what is done without jealousy, desire or craving, anger and harsh nature. Such an act is a personification of Thirumaal Himself. In other words, Thirumaal resides in such acts.

The poem says that such acts of 'aran' are guarded by Brahmins. This shows that the one who thinks that he is a Brahmin must adhere to the rules of what must be discarded to uphold 'aran'. Conversely. the one who guards 'aran' will be a Brahmin - or one who is the knower of Brahman, which is none other than Thirumaal. In today's world such an explanation looks plausible. But in those times this song was composed, Brahmins were held high as custodians of Dharma.

The poem says that Thirumaal is that Aran. He is also the giver of Blessings and Himself Blessings personified.
He changes people of mis deeds into right path. He Himself is the valour or force that directs the mis-guided ones into righteous path. Since he directs the misguided ones by force, there are those who are inimical towards Him. Such ones undergo suffering due to such enmity. Such suffering also is the personification of Thirumaal only.

After describing Thirumaal in this way the poet goes on to describe Him as the moon and the sun. Infact the poem does not say that Thirumaal is the personification of all these mentioned above. It says that Thirumaal Himself is incarnated as all these.

No comments: