Wednesday, 26 May 2010

Thirumaal as the Trinity!



The poem continues with praises of Thirumaal as one who is the Creator Brahma and also as Shiva, the God of Destruction. From this it is known that Thirumaal or Narayana as the Supreme Brahman was a well recognised Vedic Thought in the Tamil society. Thirumaal appears as Trinities. He is manifest in all forms and actions.



ஐந் தலை உயரிய அணங்குடை அருந் திறல்
மைந்துடை ஒருவனும், மடங்கலும், நீ;
நலம் முழுது அளைஇய புகர் அறு காட்சிப்
புலமும், பூவனும், நாற்றமும், நீ;
வலன் உயர் எழிலியும், மாக விசும்பும்,

நிலனும், நீடிய இமயமும், நீ.

(ஐந்து தலைகளைத் தனக்குத் தோற்றுவித்துக் கொண்ட கொல்லும் தொழிலை உடையவனும், கடத்தற்கரிய திறமையையும், வலிமையையும் உடைய ஒப்பற்ற சிவ பெருமானும் நீயே; அவனால் செய்யப்படுகின்ற மடங்கலாகிய ஒடுக்கும் தொழிலும் நீயே; நன்மை தருகின்ற, குற்றமற்ற மெய் உணர்வினை அளிக்கின்ற வேதமும் நீ; பூவின் மேல் இருக்கும் பிரம்மனும் நீ; அவன் செய்யும் நாறுதல் என்னும் தோற்றம் என்னும் படைப்புத் தொழிலும் நீயே; வானின் கண் உயரும் மேகமும் நீ; மாகம் என்னும் வானமும் நீ; இந்தப் பூமியும் நீ; நீண்டு நெடிதுயர்ந்த இமயமும் நீயே.)



ஐந் தலை உயரிய - this refers to Lord Shiva. According to the commentator (parimelazhagar) Lord Shiva created five heads for himself. His job is 'madangal' (மடங்கல்) - that of folding or destroying. The poet says that Thirumaal is Lord Shiva himself. Thirumaal is the very act of destruction also.



Then the poet remembers Thirumaal as the creator God Brahma. The Four faced Brahma created the worlds by remembering Vedas which were taught to him by Narayana. Therefore the poet first remembers Vedas as Thirumaal personified. Then he remembers Brahma who is seated on the Lotus flower. The act of Creation also is Thirumaal Himself.


As Creation proceeds, our world, the sky and the clouds that float in the sky strike the mind of the poet. He remembers them all (clouds, sky, world). Once he comes to think of the world, the lofty Himalayas are remembered by him. All these including the Himalayas are Thirumaal Himself.



Seeing Thirumaal in everything is a continuing experience from the sangam period to the period of aazhwars. This is the core of Vedanthic view. We find this view ingrained in Paripaadal, reflected in Thiruvaimozhi also.


திட விசும்பு எரி வளி நீர் நிலம் இவை மிசை
படர் பொருள் முழுவதுமாய் அவையவை தொறும்
உடல் மிசை உயிரெனக் கரந்து எங்கும் பரந்துளன்.


(திருவாய் மொழி - 1-1-7)



அரன் அயன் என உலகழித்து அமைந்துளனே .


(திருவாய் மொழி -1-1-8)

No comments: