Wednesday, 17 March 2010

Thirumaal must not mind our shortcomings…

In the previous part, the poet expressed the inability of ordinary folks like him in understanding the greatness of Thirumaal.

He continues with a humble tone which is a shred similar to what Arjuna told Krishna in the Warfield and what Andal told in Thiruppaavai – that Thirumaal must not mind his lack of wisdom and foolish talks about Him that were in the nature of undermining His greatness. Thirumaal must bless him (the poet) unmindful of his unwise talks.


அருமை நற்கு அறியினும், ஆர்வம் நின்வயின்
பெருமையின் வல்லா யாம் இவண் மொழிபவை

மெல்லிய எனாஅ வெறாஅது, அல்லி அம்

திரு மறு மார்ப! நீ அருளல் வேண்டும்.



(அழகிய தாமரை மலரின் கண் வீற்றிருக்கும் திருமகளை மார்பினிலே தாங்கியுள்ளவனே! அறிவதற்கு இயலாதது உன் வரலாறு என்று நாங்கள் நன்றாக அறிந்திருந்தாலும் , உன் மேல் எங்களுக்குள்ள ஆர்வமும் அன்பும் பெருமையுடையது என்பதால், நாங்கள் கூறுவதை சிறுமை உடையது என்று நீ கருதி எங்களை வெறுத்து விடாமல் அருள வேண்டும். )


Thirumaal is addressed as அல்லி அம் திரு மறு மார்ப.

It is interpreted in two ways by the commentator.
The அல்லி is interpreted as the lotus.
Lakshmi who is seated on the beautiful Lotus is mentioned here.

திரு மறு மார்ப is explained as திருவாகிய மறு

திருமகளாகிய மறுவினை உடைய மார்பனே.
Lakshmi is referred to as the Mole or Maru.
It also means “சிறிதும் களங்கம் (மறு = களங்கம்) இல்லாத மார்பனே .” (blemish less)


The poet continues from the previous part conceding that it is difficult to understand the glory of Thirumaal.

Yet he dares to talk about Him and His glory.
Such a talk will be fraught with lack of insight and knowledge about Him.
Thirumaal must not mind such talks nor detest him for talking like that.
In spite of the shortcomings, the poet dares to talk about Him due to love of Him.
Therefore Thirumaal must bless him – and not disregard him keeping this (poet’s love for Him) in mind.

A similar expression is seen in Thiruppaavai - உன்தன்னைச் சிறு பேர் அழைத்தனமும் சீறி அருளாதே , இறைவா நீ தாராய் பறை .

No comments: