Tuesday, 5 January 2010

மதுரை – திருமாலின் நாபித் தாமரை

This 11 line poem describes the city of Madurai.
The city is like the Lotus that sprang from the navel of Thirumaal.
The streets of Madurai are like the petals of the Lotus.
The “ANNal koil” (அண்ணல் கோயில்) situated in the heart of Madurai is like the pistil of the flower.
The Tamil people settled around the “ANNal koil’ are like the pollen grains.
The people who come to the city expecting gifts form the king are like the birds (and bees) that come to the flower.
The city of Madurai having such a glory wakes up everyday to the sound of Vedic chants -initiated by the four faced Brahma who sprang from that Lotus,
and not to the crows of the cocks. Only the people of Cholan kingdom (Uraiyur) and Cheran kingdom (Vanji) are woken up by the cocks.
Thus ends the poem.
A nice sarcasm.

The interesting and important information is that Vedic way of life and Vedic life of having temples as central to everything had been very much part of the Tamil lands.
The Pandyans are known for their devotion to Lord Shiva.
But their capital city is personified as having sprung from the navel of Lord Vishnu.
Vishnu as Protector Deity is exemplified in these expressions.
This also shows that the people had not taken sides as Saivites or Vaishnavites in Sangam period.
The glory of each God is recognized well and worshiped accordingly depending on the Role play of the respective Lord.

மாயோன் கொப்பூழ் மலர்ந்த தாமரைப்
பூவொடு புரையும், சீர் ஊர்; பூவின்
இதழகத்து அனைய தெருவம்; இதழகத்து
அரும் பொகுட்கு அனைத்தே, அண்ணல் கோயில்;
தாதின் அனையர், தண் தமிழ்க் குடிகள்;
தாது உண் பறவை அனையர், பரி சில் வாழ்நர்;
பூவினுள் பிறந்தோன் நாவினுள் பிறந்த
நான்மறைக் கேள்வி நவில் குரல் எடுப்ப
ஏம இன் துயில் எழிதல் அல்லதை,
வாழிய வஞ்சியும் கோழியும் போலக்
கோழியின் எழாது, எம் பேர் ஊர் துயிலே.

(எமது அழகிய மதுரை , மாயோனது கொப்பூழில் மலர்ந்த தாமரையை ஒக்கும் . மதுரையின் தெருக்கள் அத்தாமரையின் இதழ்களை ஒக்கும் . மதுரையின் நடுவில் அமைந்துள்ள அண்ணல் கோயில் அம்மலரின் நடுவில் உள்ள தாதை ஒக்கும் . சுற்றி வாழும் தண்டமிழ் மக்கள் , அந்தத் தாதின் மகரந்தத் தூளை ஒப்பர் . அவரை நாடி பரிசில் பெற வரும் இரவலர் , அந்த மகரந்தத்தை உண்ண வரும் பறவைகளை ஒப்பர் . அந்தத் தாமரைப் பூவின் கண் தோன்றிய பிரம்ம தேவனின் நாவிலே தோன்றிய நான் மறைகளை , வைகறைப் பொழுதில் ஓதும் இசையே , மதுரை மாநகர மக்களாகிய எங்களைத் துயிலேழுப்புமே தவிர , சேரனது வஞ்சியும் , சோழனது கோழியும் (உறையூர்) கோழியின் குரல் கேட்டு தூக்கம் கலைவது போல் அல்ல , நாம் வாழும் ஊரே . வாழிய இவ்வூரே.)

Here Annal koil could mean the palace of the King or the Temple.
Today we have no idea where the kings’ palace was situated in Madurai during the period this song was sung.
But the temples have survived the vagaries of time.

The olden temple of Irunthaiyur or Koodalazhagar is a probable candidate to be called as Annal koil, as the poet (name not known) hails the city as having sprung from the Navel- Lotus of Thirumaal.
The mention of vedic chants go well with the early morning rituals of the temple.

The poem is brimming with the pride of identifying Madurai with godly qualities and makes a beautiful compare and contrast expression. The prosperity that arises as a result of connection with Thirumaal is expressed first and then the superiority over the other two capital cities is made out by contrast. Madurai is identified with a Vedic way of life.

No comments: