Vishnu in Sangam texts

Paripadal - 1 (Thirumaal)

2010-08-07T01:53:00.000-07:00

பரிபாடல் பாடல் -1

இது கடவுள் வாழ்த்து.

எழுதிய புலவர் பெயர் தெரியவில்லை.

திருமால்

ஆயிரம் விரித்த அணங்குடை அருந் தலை
தீ உமிழ் திறலொடு முடிமிசை அணவர,
மாயுடை மலர் மார்பின், மை இல் வால் வளை மேனிச்
சேய் உயர் பணைமிசை எழில் வேழம் ஏந்திய,
வாய் வாங்கும் வளை நாஞ்சில், ஒரு குழை ஒருவனை; 5

(இது தரவு )

எரிமலர் சினைஇய கண்ணை; பூவை
விரிமலர் புரையும் மேனியை; மேனித்
திரு ஞெமிர்ந்து அமர்ந்த மார்பினை; மார்பில்
தெரிமணி பிறங்கும் பூணினை; மால் வரை
எரி திரிந்தன்ன பொன் புனை உடுக்கையை- 10

சேவல் அம் கொடியோய்! நின் வல வயின் நிறுத்தும்
ஏவல் உழந்தமை கூறும்,
நா வல் அந்தணர் அரு மறைப் பொருளே.

( இது கொச்சகம் )

அமர் வென்ற கணை

இணைபிரி அணி துணி பணி எரி புரை
விடர் இடு சுடர் படர் பொலம் புனை வினைமலர் 15

நெரி திரடெரி புரை தன மிகு தன முரண் மிகு
கடறரு மணியடும் முத்து யாத்த நேரணி
நெறி செறி வெறி உறு முறல் விறல் வணங்கு அணங்கு வில்
தார் அணி துணி மணி வெயில் உறழ் எழில் புகழ் அலர் மார்பின்
எரி வயிர நுதி எறி படை எருத்து மலை இவர் நவையினிற் 20

றுணி படல் இன மணி வெயில் உறழ் எழில் நக்கு
இமை இருள் அகல முறு கிறுகு புரி ஒரு புரி நாள்மலர்
மலர் இலகின வளர் பரிதியின் ஒளி மணி மார்பு அணி
மணம் மிக நாறு உருவின விரை வளி மிகு கடு விசை
உடுவுறு தலை நிரை இதழ் அணி வயிறிரிய அமரரைப் 25

போரெழுந்து உடன்று இரைத்து உரைஇய தானவர்
சிரம் உமிழ் புனல் பொழிபு இழிந்து உரம்
உதிர்பு அதிர்பு அலம் தொடா அமர் வென்ற கணை.

(இவை நான்கும் அராகம்)

சொல்லில் அடங்காப் பெரும் புகழ்

‘பொருவேம்‘ என்றவர் மதம் தபக் கடந்து,
செரு மேம்பட்ட செயிர் தீர் அண்ணல்! 30

இருவர் தாதை! இலங்கு பூண் மாஅல்!
தெருள நின் வரவு அறிதல்
மருள் அறு தேர்ச்சி முனைவர்க்கும் அரிதே:

(இது ஆசிரியம்)

அன்ன மரபின் அனையோய்! நின்னை
இன்னன் என்று உரைத்தல் எமக்கு எவன் எளிது? 35

(இது பேரெண்)

அருமை நற்கு அறியினும், ஆர்வம் நின்வயின்
பெருமையின் வல்லா யாம் இவண் மொழிபவை
மெல்லிய எனாஅ வெறாஅது, அல்லி அம்
திரு மறு மார்ப! நீ அருளல் வேண்டும்.

(இது ஆசிரியம்)

விறல் மிகு விழுச் சீர் அந்தணர் காக்கும் 40

அறனும், ஆர்வலர்க்கு அளியும், நீ;
திறன் இலோர்த் திருத்திய தீது தீர் சிறப்பின்
மறனும், மாற்றலர்க்கு அணங்கும், நீ;
அம் கண் ஏர் வானத்து அணி நிலாத் திகழ்தரும்
திங்களும், தெறு கதிர்க் கனலியும், நீ; 45

ஐந் தலை உயிரிய அணங்குடை அருந் திறல்
மைந்துடை ஒருவனும், மடங்கலும், நீ;
நலம் முழுது அளைஇய புகர் அறு காட்சிப்
புலமும், பூவனும், நாற்றமும், நீ;
வலன் உயர் எழிலியும், மாக விசும்பும், 50

நிலனும், நீடிய இமயமும், நீ.

(இவை ஆறும் பேரெண்)

அதனால்,

( இது தனிச் சொல் )

‘இன்னோர் அனையை; இனையையால்‘ என,
அன்னோர் யாம் இவண் காணாமையின்,
பொன் அணி நேமி வலம் கொண்டு ஏந்திய 55

மன்னுயிர் முதல்வனை ஆதலின்,
நின்னோர் அனையை, நின் புகழோடும் பொலிந்தே!

(இது சுரிதகம்)

நின் ஒக்கும் புகழ் நிழலவை;
பொன் ஒக்கும் உடையவை;
புள்ளின் கொடியவை; புரி வளையினவை; 60

எள்ளுநர்க் கடந்து அட்ட இகல் நேமியவை;
மண்ணுறு மணி பாய் உருவினவை;
எண் இறந்த புகழவை; எழில் மார்பினவை,

( இவை சிற்றெண்னும் பேரெண்னும் இடைஎண்ணும்)

ஆங்கு,

( இது தனிச் சொல் )

காமரு சுற்றமொடு ஒருங்கு நின் அடியுறை
யாம் இயைந்து ஒன்றுபு வைகலும் பொலிக! என,
ஏமுறு நெஞ்சத்தேம் பரவுதும்-
வாய்மொழிப் புலவ! நின் தாள்-நிழல் தொழுதே; 68

(இது சுரிதகம்)

*******************************

Meaning

எவ்வுயிருக்கும் அச்சத்தைத் தரக்கூடிய இயல்பை உடைய , சினத் தீயை உமிழுகின்ற படம் விரிந்த ஆயிரம் தலைகளை உடைய ஆதிசேஷன் உன் தலை மீது நிழலாக இருக்கிறான் .
திருமகள் வீற்றிருக்கும் மலர் மார்பினை உடையவன் நீ.

குற்றமில்லா வெண்மையான சங்கினைப் போன்ற நிறத்தையும், மிக உயர்ந்த மூங்கில் கம்பின் உச்சியில் கட்டப்பட்ட யானைக் கொடியினை உடையவனும், கூர்மையாகவும் , வளைந்தும் இருக்கும் கலப்பையினை உடையவனும், ஒற்றைக் குழையை அணிநதவனுமாகிய பலதேவனாகவும் நீ விளங்குகின்றாய்.

கருடச் சேவல் கொடியைக் கொண்டவனே! தாமரை போன்ற அழகிய கண்களை உடையவன் நீ .

காயாம் பூவினது நிறத்தை உடையது உன் மேனி.
அத்திரு மேனியின் கண், திருமகள் விரும்பி உறையும் மார்பிடத்தே நினக்கே உரியது என்று தெரியும் வண்ணம் கௌஸ்துப மாலையை உடையவன் நீ.

கரிய மலையைச் சூழ்ந்து தீப்பிழம்பு சுற்றினாற்போல, பொன்னிற ஆடையை உடுத்தி உளாய்.

நாவன்மை உடைய அந்தணர் உணர்தற்குரிய அரு மறைப் பொருளே !
நினது அருளாலே உனது வலப்பக்கம் நிலை நிறுத்தப்பட்ட உயிர்கள், உன்னுடைய அருள் தழுவுதலாலே நின்னை வழிபடும் தன்மையை அவர்கள் எவ்வாறு கூற வல்லவர்கள் ஆவார்கள்? –(ஆக மாட்டார்கள்).

தம் அறியாமையினாலே உன்னோடு போர் செய்வோம் என்று வந்த அவுணர்களுடைய வலிமை கெடும் வண்ணம், போரின் கண் வென்ற குற்றமற்ற தலைமை உடைய அண்ணலே !

காமன், சாமன் என்னும் இருவருடைய தந்தையே !

விளங்குகின்ற ஆபரணங்களை அணிந்தவனே !

உன் வரவினை, (அவதாரத்தை அல்லது வரலாற்றை ) விளக்கமாக அறிந்து கொள்ளுதல் என்பது, மயக்கம் தீர்ந்த தேர்ச்சி பெற்ற முனிவருக்கும் அரிதானது!
அப்படிப்பட்ட இயல்பினை உடையவனே !

முனிவர்களுக்கே அப்படி என்றால், நீ எப்படிபட்டவன் என்று உரைப்பது எங்களுக்கு மட்டும் எப்படி எளிதாகும் ?

அழகிய தாமரை மலரின் கண் வீற்றிருக்கும் திருமகளை மார்பினிலே தாங்கியுள்ளவனே! அறிவதற்கு இயலாதது உன் வரலாறு என்று நாங்கள் நன்றாக அறிந்திருந்தாலும் , உன் மேல் எங்களுக்குள்ள ஆர்வமும் அன்பும் பெருமையுடையது என்பதால், நாங்கள் கூறுவதை சிறுமை உடையது என்று நீ கருதி எங்களை வெறுத்து விடாமல் அருள வேண்டும்.

வெற்றி மிகுந்த பெரும் புகழினை உடைய அந்தணர்களாலே காக்கப்படும் அறமும், நின் அன்பர்களுக்கு நீ அருள்கின்ற திருவருளும் நீயே;

நன்னெறியில் செல்லும் திறனில்லாதவரை, அந்நெறியில் செல்லுமாறு திருத்தும் தீதறு சிறப்புடை மறமும் நீயே; அவ்வாறு திருத்துவதால், உனக்குப் பகையாக இருப்பவரை வருத்தும் துன்பமும் நீயே;

அழகும், எழுச்சியும் உடைய வானத்தின் கண் அணிபெற விளங்கும் ஒளிதரும் நிலவும் நீ;

சுடுகின்ற சுடரை உடைய சூரியனும் நீயே.

ஐந்து தலைகளைத் தனக்குத் தோற்றுவித்துக் கொண்ட கொல்லும் தொழிலை உடையவனும், கடத்தற்கரிய திறமையையும், வலிமையையும் உடைய ஒப்பற்ற சிவ பெருமானும் நீயே;

அவனால் செய்யப்படுகின்ற மடங்கலாகிய ஒடுக்கும் தொழிலும் நீயே;

நன்மை தருகின்ற, குற்றமற்ற மெய் உணர்வினை அளிக்கின்ற வேதமும் நீ;

பூவின் மேல் இருக்கும் பிரம்மனும் நீ;

அவன் செய்யும் நாறுதல் என்னும் தோற்றம் என்னும் படைப்புத் தொழிலும் நீயே;

வானின் கண் உயரும் மேகமும் நீ;

மாகம் என்னும் வானமும் நீ;

இந்தப் பூமியும் நீ;

நீண்டு நெடிதுயர்ந்த இமயமும் நீயே.

நீ இவரைப் போன்றவன், இவருக்கு இணையானவன் என்று உவமை காட்ட யாருமே இங்கு காணப்படாமையால், பொன்னின் அழகினைக் கொண்ட சக்கரப் படையினை எல்லா உலகையும் ஆள்வதற்கு அடையாளமாக நின் வலப் பக்கத்தே ஏந்தி, நிலை பெற்ற உயிர்களுக்குத் தலைவனுமாக நீ இருப்பதால், உனக்கு ஒப்புமை நீயேதான்!

உன் புகழ்தான் உனக்கு ஒப்புமையானது.

புள் என்னும் கருடப்பறவையைக் கொடியில் உடையவன் நீ.
முறுக்கிய சங்கினை உடையவன் நீ.
இகழ்வாராகிய பகைவரை வென்று, கொன்று என்று தக்கவாறு செயல் புரியும் மாறுபாட்டினை உடைய சக்கரப்படையை உடையவன் நீ.
கழுவப்பட்ட நீல மணி பரப்பும் நிறத்தை உடைய திருமேனியை உடையவன் நீ.
அளவற்ற புகழ் உடையவன் நீ.
அழகிய மார்பினை உடையவன் நீ.

என இவ்வாறு கூறி, நாங்கள் விரும்பும் அல்லது எங்களை விரும்பும் சுற்றத்தாரோடு ஒன்று கூடி, உன் திருவடியில் இணைந்து, என்றும் இந்தத் திருவடி விளங்குவதாக, பொலிக இவ்வடி என்று இன்பமுறும் நெஞ்சத்தோடு கூறுகிறோம்.

வாய்மொழிப் புலவனே!

வாய்மொழியாகச் சொல்லப்படும் வேதத்தை அருளிச் செய்த புலவனே!

உன் திருவடி நிழலைத் தொழுகிறோம் .

The incomparable Thirumaal.

2010-08-06T12:04:00.000-07:00

In the previous part of the poem, the poet described Thirumaal as the manifestation of all the entities of God and Nature.

He, as the In-Dweller of all beings is seen as the Four-faced Brahma and Shiva and others.

You name any part of the Universe or Nature, that will be Him only.

From this understanding dawns a kind of amazement for the poet.

There is none to compare with Him.

There is none to be called as equal to Him.

What can the poet say now?

How can he describe Him now?

This is how the poet wonders in this last part of the poem.

அதனால்,
‘இன்னோர் அனையை; இனையையால்‘ என,
அன்னோர் யாம் இவண் காணாமையின்,

(நீ இவரைப் போன்றவன், இவருக்கு இணையானவன் என்று உவமை காட்ட யாருமே இங்கு காணப்படாமையால் )

We want to describe how you are and who you are by means of comparisons.

We want to say that you are like someone and so on.

But there is none who is like you - who is comparable to you.

பொன் அணி நேமி வலம் கொண்டு ஏந்திய
மன்னுயிர் முதல்வனை ஆதலின்,
நின்னோர் அனையை, நின் புகழோடும் பொலிந்தே!
நின் ஒக்கும் புகழ் நிழலவை;

(பொன்னின் அழகினைக் கொண்ட சக்கரப் படையினை எல்லா உலகையும் ஆள்வதற்கு அடையாளமாக நின் வலப் பக்கத்தே ஏந்தி, நிலை பெற்ற உயிர்களுக்குத் தலைவனுமாக நீ இருப்பதால், உனக்கு ஒப்புமை நீயேதான்! உன் புகழ்தான் உனக்கு ஒப்புமையானது.)

A beautiful conclusion is drawn in this verse.

Since there is none who is equal to Thirumaal, the poet concludes that Thirumaal is comparable to Himself only.

This kind of glory of Thirumaal is what is comparable to Him.

That means He equals Himself. His Glory is equal to Him!

While making this statement the poet qualifies His glory as arising from His act of Protection of all life.

The Chakrayudha in His right side is the mark of Protection of all life.

Another special expression is used by the poet in this part. Thirumaal is mentioned here as "mannuyir muthalvan" (மன்னுயிர் முதல்வன்) - as the first among all life (jeevas).

The commentator does not elaborate this term and merely says that He is the 'Thalaivan' or Lord of all life.

But I think that this expression has reference to His supremacy as the Paramathama - as the foremost of all Jeevathmas and as the Supreme in-dweller of all Jeevathmas.

This supremacy is His glory.

Only this glory has equal status with Him.

Then the poet proceeds to describe His appearance and prostrates at His feet.

புள்ளின் கொடியவை; புரி வளையினவை;
எள்ளுநர்க் கடந்து அட்ட இகல் நேமியவை;
மண்ணுறு மணி பாய் உருவினவை;
எண் இறந்த புகழவை; எழில் மார்பினவை,

(புள் என்னும் கருடப்பறவையைக் கொடியில் உடையவன் நீ.
முறுக்கிய சங்கினை உடையவன் நீ.
இகழ்வாராகிய பகைவரை வென்று, கொன்று என்று தக்கவாறு செயல் புரியும் மாறுபாட்டினை உடைய சக்கரப்படையை உடையவன் நீ.
கழுவப்பட்ட நீல மணி பரப்பும் நிறத்தை உடைய திருமேனியை உடையவன் நீ.
அளவற்ற புகழ் உடையவன் நீ.
அழகிய மார்பினை உடையவன் நீ.)

The poet takes a look at the appearance of Thirumaal and describes as follows.
You are the one having the Garuda- flag, the conch and the discus.
The chakrayudha is such that it knows what is expected of that - it has the discriminatory sense of what to do - whether to kill or humble those who are ill- disposed to you (Thirumaal)
You are of the colour spread by the Blue sapphire.
Your glory is limitless.
Your chest is beautiful. (Obviously due to the presence of Lakshmi)

ஆங்கு,
காமரு சுற்றமொடு ஒருங்கு நின் அடியுறை
யாம் இயைந்து ஒன்றுபு வைகலும் பொலிக! என,
ஏமுறு நெஞ்சத்தேம் பரவுதும்-
வாய்மொழிப் புலவ! நின் தாள்-நிழல் தொழுதே

(என இவ்வாறு கூறி, நாங்கள் விரும்பும் அல்லது எங்களை விரும்பும் சுற்றத்தாரோடு ஒன்று கூடி, உன் திருவடியில் இணைந்து, என்றும் இந்தத் திருவடி விளங்குவதாக, பொலிக இவ்வடி என்று இன்பமுறும் நெஞ்சத்தோடு கூறுகிறோம்.
வாய்மொழிப் புலவனே!
வாய்மொழியாகச் சொல்லப்படும் வேதத்தை அருளிச் செய்த புலவனே!

உன் திருவடி நிழலைத் தொழுகிறோம் .)

These concluding lines are full fantastic meanings that it will take a separate post to write them.

However for the sake of continuity, I wish to write here as precisely as possible.

Having come to the realization that no one can be compared with Thirumaal and that He has only Himself and His glory to be of comparison with Him, the poet submits himself at the feet of Thirumaal.

He does not do it alone.

He does it along with his dear ones.

This is a special feature in the worship of Thirumaal.
Periyaazhawar echoes the same sentiment in 'Senniyongu" pasuram (Periyaazhwar Thirumozhi 463)

when he says
"என்னையும் என் உடைமையும் உன் சக்கரப் பொறியொற்றிக் கொண்டு"

Here the aazhwar does not wish to go alone.

He wishes to take his belongings (உடைமை) also with him.

The belongings are his dear ones.

The Paripaadal verse identifies ‘belongings’ as the relatives and friends whom the poet loves and who love the poet.

This shows the kind of fellowship and fraternity that is found among the devotees of Thirumaal.

Thirumaal Himself is one who likes to be surrounded by His parivar all the time.

There is joy and enjoyment in keeping company with like minded people.

Such joy is ensured to one who worships Thirumaal.

He never leaves anyone in the lurch.

When Rama went to Vaikuntha through Sarayu, he took along with Him all the people, and other jeevas who loved Him.

அண்ட சராசரங்களையும் வைகுந்தத்தேற்றி அவன் சென்றான்.

Another significance is the mention of Chakrayudha in the previous line as a symbol of protection to all the life.

Periazhwar also mentions that it is the Chakrayudha which takes the jeevas along with their belongings to the Eternal Abode of Thirumaal. This way of worship is thus seen to be the same in both Paripaadal and Azhwar's pasurams.

Another specialty in this last verse is that the poet does a kind of Mangalasasanam, a la periazhwar kind of pallaandu when he says "அடியுறை .....வைகலும் பொலிக" .

"Let your feet shine always" says the poet.

This reminds me of Valmiki's immortal words that all those who recite Ramayana say till this day, 'balam vishno pravarthathaam' - that "by reading the story of Rama that happened long ago, let the strength of Vishnu grow manifold."

The more we speak of His glory, the more strong He becomes,

that is, his presence is getting reemphasized and rejuvenated by the devotion of the devotees.

There is thus a two- way inevitable relationship between Thirumaal and His devotees.
It is like -
"உன்றன்னோடு உறவேல் நமக்கு இங்கு ஒழிக்க ஒழியாது'

Then comes another beautiful expression by the poet - "வாய்மொழிப் புலவனே"
Vaaimozhi refers to Vedas that are learnt through the mouth - through recital only.
The poet says that Thirumaal is the poet or composer of Vedas.
Usually we often come across the expression that the Vedas speak of Him.
Here the poet goes to the genesis and says that it is he who has created those Vedas.

We find a somewhat similar expression in Periya Thirumozhi 9-4-9 that He is Himself the Vedas.
" வேதமும் வேள்வியும் விண்ணும் இரு சுடரும்
ஆதியும் ஆனான்..."

Attaining the Feet of such a Lord is the ultimate purpose of this poet or anyone.
One must see the kind of glory attached to the Thiruvadi - Holy Feet of Thirumaal.

Those who derive mischievous meaning for the Purush sooktha verse that the fourth varna are born of His feet,

must realize that His Feet are the holiest parts where every jeeva gets settled for getting Ultimate Release or Moksha.

Those who are associated with His Feet have to work out their karma.

The work also includes constant remembrance of Him or His Glory (because both are equal as per this Paripaadal verse)

The reference to His feet encloses another supreme Thought of Vedic religion.
The devotees reach for His feet in order to get Moksha.
Moksha is the ultimate purpose of Creation and Life.
The Moksha - giver is none other than Thirumaal.
It is here He excels all other entities of God.
The granting of Moksha is the ultimate Protection that Thirumaal gives us.
No one else can give Moksha.
The clash of shiva - vishnu schools of Thought was something non-existent in the times of Paripaadal (sangam period)
It is because the people were aware of the clear cut roles of the different deities.

The ultimate fruit of Liberation by attaining Parama pada is possible only be reaching the Feet of Thirumaal.
This was understood in those days.

This notion is also demonstrated in the yogas of astrology.
All the trinities grant release from rebirth.

Those who support Vedas and Vediks and help in perpetuation of Vedas are blessed by the Four-faced Brahma.

They will not be reborn but reach the Abode of four-faced Brahma, the Brahma Loka.

This is known from the presence of a yoga called "Vrinji Yoga" in one's horoscope.
Such persons would enjoy all happiness of family and material life in the last birth after which they reach Brahma loka.

Those who worship Shiva as the Ultimate Lord would be born in "Sreekanta Yoga" in their last birth.

But here they would lead an acetic life - Shiva does not support a family life or materialistically happy life.

The person would live a life of strict austerity and support devotees of Shiva and work towards perpetuating the Glory of Shiva.

Such a person would reach Shiva-pada after his death and would never be reborn.

The above two instances are about reaching the lokas within the created Universe.

Whereas Parama pada is not part of created Universe.

The Jeevas which attained the above mentioned lokas would anyway reach Parama pada –

but only after Universal Dissolution at the end of 100 years of life of Four faced Brahma.

Until then they would still be within the realms of Created Universe.

This is made out from those yogas.

In contrast, the Yoga called "SreeNatha Yoga" is one which makes the person leave the Created Universe immediately upon release and reach the paramapada immediately after the death.

Those who support devotees of Vishnu and worship Vishnu at all times would be born in this Sreenatha yoga.

Unlike in the case of Shiva- devotees, these people would be leading a family life with all comforts and luxuries of Life because Vishnu is one who Himself is seen always in happy company with lakshmi and other parivars.

Upon death, the person reaches Paramapada directly.

This is not the case with the devotees of other two Gods.

This is made out from the yogas of astrology.

As they say that Astrology is the Eye of the Veda Purusha, it reveals what exactly the Veda Purusha, Narayana has willed upon Release.

The various expressions on devotion to Thirumaal as seen in Paripaadal reveal this Supremacy of Thirumaal as Mannuyir Muthalvan - as the Foremost among the Jeevas - as the Paramathma.

This poem thus establishes that Thirumaal is

the Param porul,

the Supreme Lord or

Parama Purusha or

the Paramathma.

With this the explanation for this verse compiled as the first one and as the Prayer song (kadavul vaazhthu) in Paripadal is over.

The full text of the poem with its meaning in Tamil will be posted in the next blog.

Thirumaal as the Trinity!

2010-05-26T05:09:00.000-07:00

The poem continues with praises of Thirumaal as one who is the Creator Brahma and also as Shiva, the God of Destruction. From this it is known that Thirumaal or Narayana as the Supreme Brahman was a well recognised Vedic Thought in the Tamil society. Thirumaal appears as Trinities. He is manifest in all forms and actions.

ஐந் தலை உயரிய அணங்குடை அருந் திறல்
மைந்துடை ஒருவனும், மடங்கலும், நீ;
நலம் முழுது அளைஇய புகர் அறு காட்சிப்
புலமும், பூவனும், நாற்றமும், நீ;
வலன் உயர் எழிலியும், மாக விசும்பும்,

நிலனும், நீடிய இமயமும், நீ.

(ஐந்து தலைகளைத் தனக்குத் தோற்றுவித்துக் கொண்ட கொல்லும் தொழிலை உடையவனும், கடத்தற்கரிய திறமையையும், வலிமையையும் உடைய ஒப்பற்ற சிவ பெருமானும் நீயே; அவனால் செய்யப்படுகின்ற மடங்கலாகிய ஒடுக்கும் தொழிலும் நீயே; நன்மை தருகின்ற, குற்றமற்ற மெய் உணர்வினை அளிக்கின்ற வேதமும் நீ; பூவின் மேல் இருக்கும் பிரம்மனும் நீ; அவன் செய்யும் நாறுதல் என்னும் தோற்றம் என்னும் படைப்புத் தொழிலும் நீயே; வானின் கண் உயரும் மேகமும் நீ; மாகம் என்னும் வானமும் நீ; இந்தப் பூமியும் நீ; நீண்டு நெடிதுயர்ந்த இமயமும் நீயே.)

ஐந் தலை உயரிய - this refers to Lord Shiva. According to the commentator (parimelazhagar) Lord Shiva created five heads for himself. His job is 'madangal' (மடங்கல்) - that of folding or destroying. The poet says that Thirumaal is Lord Shiva himself. Thirumaal is the very act of destruction also.

Then the poet remembers Thirumaal as the creator God Brahma. The Four faced Brahma created the worlds by remembering Vedas which were taught to him by Narayana. Therefore the poet first remembers Vedas as Thirumaal personified. Then he remembers Brahma who is seated on the Lotus flower. The act of Creation also is Thirumaal Himself.

As Creation proceeds, our world, the sky and the clouds that float in the sky strike the mind of the poet. He remembers them all (clouds, sky, world). Once he comes to think of the world, the lofty Himalayas are remembered by him. All these including the Himalayas are Thirumaal Himself.

Seeing Thirumaal in everything is a continuing experience from the sangam period to the period of aazhwars. This is the core of Vedanthic view. We find this view ingrained in Paripaadal, reflected in Thiruvaimozhi also.

திட விசும்பு எரி வளி நீர் நிலம் இவை மிசை
படர் பொருள் முழுவதுமாய் அவையவை தொறும்
உடல் மிசை உயிரெனக் கரந்து எங்கும் பரந்துளன்.

(திருவாய் மொழி - 1-1-7)

அரன் அயன் என உலகழித்து அமைந்துளனே .

(திருவாய் மொழி -1-1-8)

Thirumaal is Dharma!

2010-05-26T04:35:00.000-07:00

The poem continues to extol the greatness of Thirumaal.

விறல் மிகு விழுச் சீர் அந்தணர் காக்கும்

அறனும், ஆர்வலர்க்கு அளியும், நீ;
திறன் இலோர்த் திருத்திய தீது தீர் சிறப்பின்
மறனும், மாற்றலர்க்கு அணங்கும், நீ;
அம் கண் ஏர் வானத்து அணி நிலாத் திகழ்தரும்
திங்களும், தெறு கதிர்க் கனலியும், நீ;

(வெற்றி மிகுந்த பெரும் புகழினை உடைய அந்தணர்களாலே காக்கப்படும் அறமும், நின் அன்பர்களுக்கு நீ அருள்கின்ற திருவருளும் நீயே; நன்னெறியில் செல்லும் திறனில்லாதவரை, அந்நெறியில் செல்லுமாறு திருத்தும் தீதறு சிறப்புடை மறமும் நீயே; அவ்வாறு திருத்துவதால், உனக்குப் பகையாக இருப்பவரை வருத்தும் துன்பமும் நீயே; அழகும், எழுச்சியும் உடைய வானத்தின் கண் அணிபெற விளங்கும் ஒளிதரும் நிலவும் நீ; சுடுகின்ற சுடரை உடைய சூரியனும் நீயே.)

This passage gives interesting information on அறன். It says that Brahmins (anthanargal) are the protectors of Aran (அறன்). Thirumaal is aran (அறன்) personified.
What is அறன்?
From Thirukkural chapter -4 (அறன் வலியுறுத்தல்) we can deduce what அறன் means.
In one verse in that chapter we get an idea about the acts that give rise to Aran.

'அழுக்காறு அவா வெகுளி இன்னாச் சொல் நான்கும்
இழுக்கா இயன்றது அறம்.

பொருள்:- பொறாமை, ஆசை, சினம், கடும் சொல் ஆகிய நான்கையும் நீக்கிச் செய்கின்ற செயலே அறச் செயல் ஆகும்.

It means those acts that are done without jealousy, desire,anger and harsh words are acts of 'aran'.

In an interesting connection we find this is what geethacharyan says as qualities of Sthithapragyan or as His Mad-bhava.

The qualities to be discarded as 'Veetharaaga-bhaya-krotha' . Craving or desire, fear and anger must be overcome. The acts done without these as motivating forces would make one equi-distant and be in the nature of Him. Such acts are manifestations of Thirumaal Himself.

Aran in normal understanding means Dharma. Dharma is what is done without jealousy, desire or craving, anger and harsh nature. Such an act is a personification of Thirumaal Himself. In other words, Thirumaal resides in such acts.

The poem says that such acts of 'aran' are guarded by Brahmins. This shows that the one who thinks that he is a Brahmin must adhere to the rules of what must be discarded to uphold 'aran'. Conversely. the one who guards 'aran' will be a Brahmin - or one who is the knower of Brahman, which is none other than Thirumaal. In today's world such an explanation looks plausible. But in those times this song was composed, Brahmins were held high as custodians of Dharma.

The poem says that Thirumaal is that Aran. He is also the giver of Blessings and Himself Blessings personified.
He changes people of mis deeds into right path. He Himself is the valour or force that directs the mis-guided ones into righteous path. Since he directs the misguided ones by force, there are those who are inimical towards Him. Such ones undergo suffering due to such enmity. Such suffering also is the personification of Thirumaal only.

After describing Thirumaal in this way the poet goes on to describe Him as the moon and the sun. Infact the poem does not say that Thirumaal is the personification of all these mentioned above. It says that Thirumaal Himself is incarnated as all these.

Thirumaal must not mind our shortcomings…

2010-03-17T05:35:00.000-07:00

In the previous part, the poet expressed the inability of ordinary folks like him in understanding the greatness of Thirumaal.

He continues with a humble tone which is a shred similar to what Arjuna told Krishna in the Warfield and what Andal told in Thiruppaavai – that Thirumaal must not mind his lack of wisdom and foolish talks about Him that were in the nature of undermining His greatness. Thirumaal must bless him (the poet) unmindful of his unwise talks.

அருமை நற்கு அறியினும், ஆர்வம் நின்வயின்
பெருமையின் வல்லா யாம் இவண் மொழிபவை
மெல்லிய எனாஅ வெறாஅது, அல்லி அம்
திரு மறு மார்ப! நீ அருளல் வேண்டும்.

(அழகிய தாமரை மலரின் கண் வீற்றிருக்கும் திருமகளை மார்பினிலே தாங்கியுள்ளவனே! அறிவதற்கு இயலாதது உன் வரலாறு என்று நாங்கள் நன்றாக அறிந்திருந்தாலும் , உன் மேல் எங்களுக்குள்ள ஆர்வமும் அன்பும் பெருமையுடையது என்பதால், நாங்கள் கூறுவதை சிறுமை உடையது என்று நீ கருதி எங்களை வெறுத்து விடாமல் அருள வேண்டும். )

Thirumaal is addressed as அல்லி அம் திரு மறு மார்ப.

It is interpreted in two ways by the commentator.
The அல்லி is interpreted as the lotus.
Lakshmi who is seated on the beautiful Lotus is mentioned here.

திரு மறு மார்ப is explained as “திருவாகிய மறு”

திருமகளாகிய மறுவினை உடைய மார்பனே.
Lakshmi is referred to as the Mole or Maru.
It also means “சிறிதும் களங்கம் (மறு = களங்கம்) இல்லாத மார்பனே .” (blemish less)

The poet continues from the previous part conceding that it is difficult to understand the glory of Thirumaal.

Yet he dares to talk about Him and His glory.
Such a talk will be fraught with lack of insight and knowledge about Him.
Thirumaal must not mind such talks nor detest him for talking like that.
In spite of the shortcomings, the poet dares to talk about Him due to love of Him.
Therefore Thirumaal must bless him – and not disregard him keeping this (poet’s love for Him) in mind.

A similar expression is seen in Thiruppaavai - உன்தன்னைச் சிறு பேர் அழைத்தனமும் சீறி அருளாதே , இறைவா நீ தாராய் பறை .

The unfathomable Thirumaal.

2010-03-05T03:14:00.000-08:00

The lines that follow the previous verse are not available properly.

It is difficult to arrive at the word by word meaning of these lines. However the general theme seems to be that of praising Thirumaal for the feat of destroying Asuras in a bid to safe guard the interests of Devas.

I think it is appropriate to mention a similar instance in Purananuru 174 in which it is said that Thirumaal brought back the Sun for the sake of Devas, which was stolen by Asuras. I will elaborate that song when I take up Puranauru verses on Thirumaal.

In this verse of Paripaadal, there is some mention of “amar vendra kanai” (அமர் வென்ற கணை. ) – a weapon of Thirumaal that brought victory.

The verse is given below for continuity. The rest of the poem is continued after that.

****************

இணைபிரி அணி துணி பணி எரி புரை
விடர் இடு சுடர் படர்
பொலம் புனை வினைமலர் நெரி திரடெரி
புரை தன மிகு தன முரண் மிகு
கடறரு மணியடும் முத்து யாத்த நேரணி
நெறி செறி வெறி உறு
முறல் விறல் வணங்கு அணங்கு
வில் தார் அணி துணி மணி
வெயில் உறழ் எழில் புகழ் அலர் மார்பின்
எரி வயிர நுதி எறி படை எருத்து மலை இவர்
நவையினிற் றுணி படல் இன மணி
வெயில் உறழ் எழில் நக்கு இமை இருள் அகல
முறு கிறுகு புரி ஒரு புரி
நாள்மலர் மலர் இலகின வளர் பரிதியின்
ஒளி மணி மார்பு அணி மணம்
மிக நாறு உருவின விரை வளி மிகு கடு விசை
உடுவுறு தலை நிரை இதழ்
அணி வயிறிரிய அமரரைப் போரெழுந்து
உடன்று இரைத்து உரைஇய
தானவர் சிரம் உமிழ் புனல் பொழிபு இழிந்து உரம்
உதிர்பு அதிர்பு அலம் தொடா
அமர் வென்ற கணை.

****************

The poem continues with a praise of Thirumaal that He is one who can not be known by sages themselves.

There is also a mention of 2 children of Thirumaal, named Kaaman and Saaman.
Kama devan is a well known entity in Tamil land. What is now known as Holi festival was celebrated as Kaaman pandikai in Tamil lands in those days. It is the day of Full moon in the month of Panguni ( Panguni Uttaram).
That is a famous day in many temples of Thirumaal where the marriage festival of Thirumaal is celebrated.
This is the day mentioned as “Pangunith thirunaal” (பங்குனித் திருநாள்) by Andaal. More on this in my article on Paavai nonbu:>

http://www.tamilhindu.com/2010/01/paavai-nonbu-and-thai-neeraadal-2/

Now let me continue the poem.

‘பொருவேம்‘ என்றவர் மதம் தபக் கடந்து,
செரு மேம்பட்ட செயிர் தீர் அண்ணல்!
இருவர் தாதை! இலங்கு பூண் மாஅல்!
தெருள நின் வரவு அறிதல்
மருள் அறு தேர்ச்சி முனைவர்க்கும் அரிதே:
அன்ன மரபின் அனையோய்! நின்னை
இன்னன் என்று உரைத்தல் எமக்கு எவன் எளிது?

( தம் அறியாமையினாலே உன்னோடு போர் செய்வோம் என்று வந்த அவுணர்களுடைய வலிமை கெடும் வண்ணம், போரின் கண் வென்ற குற்றமற்ற தலைமை உடைய அண்ணலே !

காமன், சாமன் என்னும் இருவருடைய தந்தையே !

விளங்குகின்ற ஆபரணங்களை அணிந்தவனே !

உன் வரவினை, (அவதாரத்தை அல்லது வரலாற்றை ) விளக்கமாக அறிந்து கொள்ளுதல் என்பது, மயக்கம் தீர்ந்த தேர்ச்சி பெற்ற முனிவருக்கும் அரிதானது!
அப்படிப்பட்ட இயல்பினை உடையவனே !

முனிவர்களுக்கே அப்படி என்றால், நீ எப்படிபட்டவன் என்று உரைப்பது எங்களுக்கு மட்டும் எப்படி எளிதாகும் ? )

The poem continues form the previous part which is difficult to decipher. But what we could decipher (that it was about some victory of Thirumaal in some war against Asuras for the sake of Devas) was that the final part of the description of some such victory is noted in the first two lines of this part.

Thirumaal is addressed as “Annal” – (அண்ணல்) a term widely used to denote, Lord, King, Senior, God etc.

Thirumaal had snubbed the opponents in the war by destroying their strengths.
He is the father of Kaaman and Saaman.

Exquisite ornaments decorate Him.

He is one who can not be known easily by even sages who are known for their clarity of perception and intelligence. Such being His greatness, is it easy for us, (the simpletons) to understand Him?

The beauty of the last expression is that we can find similar thought in the songs of aazhwars also.

“யாரும் ஓர் நிலைமையன் என அறிவரிய எம்பெருமான் ” says
Namaazhwar ( Thiruvai mozhi 1-3-4)

(He is one whose stature can not be known by anyone)

From Thiru nedum thaandakam 10,

“பொன் ஆனாய் பொழிலேழும் காவல் பூண்ட
புகழானாய் இகழ்வாய தொண்டனேன் நான்
என்னானாய் ! என்னானாய் ! என்னின் அல்லால்
என் அறிவேன் ஏழையேன் ”

The right side of Thirumaal.

2010-02-16T10:01:00.000-08:00

The poem continues with the characteristic description of Thirumaal with Lakshmi in His heart and other features.
Notable is the mention of ‘theri mani pirangum pooN ’ (தெரி மணி பிறங்கும் பூண் ’) – the visibly seen ornament called Kausthubam.
There is a special mention of His right side which we will see in the poem and its explanation below.

The poem runs thus:

எரிமலர் சினைஇய கண்ணை; பூவை
விரிமலர் புரையும் மேனியை; மேனித்
திரு ஞெமிர்ந்து அமர்ந்த மார்பினை; மார்பில்
தெரிமணி பிறங்கும் பூணினை; மால் வரை
எரி திரிந்தன்ன பொன் புனை உடுக்கையை- 10

சேவல் அம் கொடியோய்! நின் வல வயின் நிறுத்தும்
ஏவளுட் பணிந்தமை கூறும்,
நாவல் அந்தணர் அரு மறைப் பொருளே .

(கருடச் சேவல் கொடியைக் கொண்டவனே! தாமரை போன்ற அழகிய கண்களை உடையவன் நீ .
காயாம் பூவினது நிறத்தை உடையது உன் மேனி.
அத்திரு மேனியின் கண், திருமகள் விரும்பி உறையும் மார்பிடத்தே நினக்கே உரியது என்று தெரியும் வண்ணம் கௌஸ்துப மாலையை உடையவன் நீ.
கரிய மலையைச் சூழ்ந்து தீப்பிழம்பு சுற்றினாற்போல, பொன்னிற ஆடையை உடுத்தி உளாய்.
நாவன்மை உடைய அந்தணர் உணர்தற்குரிய அரு மறைப் பொருளே !
நினது அருளாலே உனது வலப்பக்கம் நிலை நிறுத்தப்பட்ட உயிர்கள், உன்னுடைய அருள் தழுவுதலாலே நின்னை வழிபடும் தன்மையை அவர்கள் எவ்வாறு கூற வல்லவர்கள் ஆவார்கள்? - ஆக மாட்டார்கள். )

Meaning:-

The flag of Thirumaal has the image of Garuda.
The eyes of Thirumaal are lotus-like.
Kauthuba maala adorns His chest where Lakshmi resides.
The golden dress He wears looks like fire that encircles a dark mountain.
Those who have expertise in speech, speak of Him as the great essence of Vedas.
But are those who have gone to His right side and encircled by His grace capable of speaking His greatness? No they are not!

Here a specific mention is given about the Right side of Thirumaal with the people who have gone (surrendered) to Him.
‘நின் வல வயின் நிறுத்தும் ஏவல் உழந்தமை கூறும், ‘

This is the indicative of the posture of His right Hand.
His Right hand is directed at His right feet, showing what the devotees must aim.
The devotees are directed to make surrender at His feet.
Mention of Right side goes with devotees surrendering at His right feet.

Why right feet?
There is no discussion of this by the commentator.
But I deduce it as follows:

When Thirumaal appears in Royal stature, His consort will be on His left side.
She is Sri who also resides in the left side of His Chest.
So the Left side belongs to Her.
The right side is available for the Jevas that reach Him.
It could also mean Bhoo devi who is identified with the Jeevas.
Therefore the Right side is always reserved for the Jeevas.

The import is that Thirumaal can not be seen without Lakshmi on the one side and Jeevas on the other.

It is not known which Divya Meni of Thirumaal is praised by the poet.
Widely prevalent guess is that this is the Thirumaal of Malirum cholai ( kalallzhagar)

Thirumaal as Baladeva

2010-01-31T07:01:00.000-08:00

Prayer song on Thirumaal. (poem1)

Starting from this post, we will be covering 6 poems on Thirumaal given in Paripaadal.
Of the 70 poems of Paripaadal, only 8 are on Thirumaal. Of these 7 are available with us. Already we covered one on Thirumaal of Irunthaiyur.
The remaining 6 will be taken up one by one.

The poem that is discussed here is compiled as the first one in the entire body of Paripaadal.
The author of this poem is not known. This poem has 68 lines and is set on the music of Paripaadal. The poem must have been sung to the accompaniment of stringed instruments such as யாழ் ( a kind of Veena).

This song hails the glory of Thirumaal as the Supreme Brahman.
This begins with the customary stature of Thirumaal accompanied with Lakshmi in his bosom and Adhisesha.
Then it describes the ornaments He wears.
Then it describes His valour.
Then it describes Him as the Supreme Being present in other Gods.
Again the poem extols the beauty of Thirumaal.
Then it ends with the surrender at His feet.

Let us look at the exact verse.

கடவுள் வாழ்த்து

திருமால்

ஆயிரம் விரித்த அணங்குடை அருந் தலை தீ உமிழ் திறலொடு முடிமிசை அணவர, மாயுடை மலர் மார்பின், மை இல் வால் வளை மேனிச் சேய் உயர் பணைமிசை எழில் வேழம் ஏந்திய, வாய் வாங்கும் வளை நாஞ்சில், ஒரு குழை ஒருவனை;

(எவ்வுயிருக்கும் அச்சத்தைத் தரக்கூடிய இயல்பை உடைய , சினத் தீயை உமிழுகின்ற படம் விரிந்த ஆயிரம் தலைகளை உடைய ஆதிசேஷன் உன் தலை மீது நிழலாக இருக்கிறான் .
திருமகள் வீற்றிருக்கும் மலர் மார்பினை உடையவன் நீ.
குற்றமில்லா வெண்மையான சங்கினைப் போன்ற நிறத்தையும், மிக உயர்ந்த மூங்கில் கம்பின் உச்சியில் கட்டப்பட்ட யானைக் கொடியினை உடையவனும், கூர்மையாகவும் , வளைந்தும் இருக்கும் கலப்பையினை உடையவனும், ஒற்றைக் குழையை அணிநதவனுமாகிய பலதேவனாகவும் நீ விளங்குகின்றாய்.)

The poem begins with the description of Adhisesha with his hood as an umbrella for Thirumaal. The posture of Thirumaal is not known from these verses.
The thousand hoods of Adhsisesha spitting out heat and looking fearful are seen above the head of Thirumaal as if to give shade to Him. The description shows a contrast. The snake is fearsome and spitting venom like heat. But when the Lord is with him, he becomes cool as though tamed by the Lord and gives cool shade.

Thirumaal accompanied with Lakshmi in his bosom is the one who is also Baladeva of whitish complexion with a single ear-ornament, holding aloft the Flag with Elephant emblem and having the plough.

Here the commentator Parimelazhagar explains that though Thirumaal is lying on the snake bed with the hood of Adhisesha above His head and Lakshmi in his bosom, He is the one who comes as an avatar of Balarama. The வியப்பு or surprise experienced by the poet is expressed here - on how He moves in this world as an avatara even though He is all the time reclined in His customary posture.

(cont’d)

Vaigai - the Thilak of Lakshmi

2010-01-27T02:15:00.000-08:00

The next poem that I am taking up is the 9th poem in the compilation of Paripaadal Thirattu . (பரிபாடல் திரட்டு )
This is not exactly about Vishnu.
But there is a comparison with Lakshmi in this poem.
In the previous post we saw how Madurai was personified as the lotus that sprang from Thirumaal's navel.
In this poem, Lakshmi is compared to the river Vaigai and is personified as the Thilak on the face of Madurai.

"செய்யாட் கிழைத்த திலகம்போல் சீர்க்கொப்ப
வையம் விளங்கிப் புகழ் பூத்தல் அல்லது
பொய்யாதலுண்டோ மதுரை புனைதேரான்
வையை உண்டாகும் அளவு. "

(திருமகளுக்கு இட்ட திலகம் போல, ஒப்பனை செய்யப்பட்ட பாண்டியனது வையை ஆறு மதுரை மாநகரத்துக்கு இட்ட திலகம் போன்றது. அந்த ஆறு உள்ள வரையிலும் மதுரை மாநகர் சீர் பெற்று புகழ் பரப்பி விளங்கும் என்பது பொய்யாகுமோ? )

The prosperity blessed by Goddess Lakshmi is realized through the bountiful nature of the river Vaigai.
Without this river, Madurai can not flourish nor can it survive. This is made out in this poem by comparing the river not just to Lakshmi but to the Thilak she sports on her forehead.
This is a curious information as it stresses the importance to the Thilak of Lakshmi.

Elsewhere in Silappadhikaaram, we find mention of Thilak stamped by the 3 Tamil kings on the 'forehead' of the Himalayas. Such an expression is used to show the victory or supremacy of the Kings or to show that they have conquered the inconquerable.

In this verse, the Thilak is used to denote supremacy - not by conquest - by the Thilak itself standing for conquest over others and the city of Madurai. Without the river Vaigai, Madurai would look meaningless or obscure.

Expanding this theme as to why such an expression had Lakshmi in comparison instead of just saying Thilak, it seems that though the Thilak is the mark of supremacy - (for being placed on top of the head), the Thilak of Lakshmi is something more supreme and unparalleled. Lakshmi Herself is an embodiment of whatever that is Supreme and prosperous, the thilak on her forehead expresses the pinnacle of all prosperity.

From this we can understand why the Thilak has been given so much importance in our society for women.
This also implies that thilak is part of 'lakshmeekaram' ('லக்ஷ்மீகரம்)

The planting of Thilak on someone’s forehead at the start of a venture is to ensure prosperity, victory and supremacy.

Lakshmi Herself is personified as the Thilak in Sri Vaishnavism.

With this poem, we are completing the references to Vishnu found in Paripaadal thirattu. From the next post onwards, we will be discussing the poems from the main body of Paripaadal.

மதுரை – திருமாலின் நாபித் தாமரை

2010-01-05T09:19:00.000-08:00

This 11 line poem describes the city of Madurai.
The city is like the Lotus that sprang from the navel of Thirumaal.
The streets of Madurai are like the petals of the Lotus.
The “ANNal koil” (அண்ணல் கோயில்) situated in the heart of Madurai is like the pistil of the flower.
The Tamil people settled around the “ANNal koil’ are like the pollen grains.
The people who come to the city expecting gifts form the king are like the birds (and bees) that come to the flower.
The city of Madurai having such a glory wakes up everyday to the sound of Vedic chants -initiated by the four faced Brahma who sprang from that Lotus,
and not to the crows of the cocks. Only the people of Cholan kingdom (Uraiyur) and Cheran kingdom (Vanji) are woken up by the cocks.
Thus ends the poem.
A nice sarcasm.

The interesting and important information is that Vedic way of life and Vedic life of having temples as central to everything had been very much part of the Tamil lands.
The Pandyans are known for their devotion to Lord Shiva.
But their capital city is personified as having sprung from the navel of Lord Vishnu.
Vishnu as Protector Deity is exemplified in these expressions.
This also shows that the people had not taken sides as Saivites or Vaishnavites in Sangam period.
The glory of each God is recognized well and worshiped accordingly depending on the Role play of the respective Lord.

மாயோன் கொப்பூழ் மலர்ந்த தாமரைப்
பூவொடு புரையும், சீர் ஊர்; பூவின்
இதழகத்து அனைய தெருவம்; இதழகத்து
அரும் பொகுட்கு அனைத்தே, அண்ணல் கோயில்;
தாதின் அனையர், தண் தமிழ்க் குடிகள்;
தாது உண் பறவை அனையர், பரி சில் வாழ்நர்;
பூவினுள் பிறந்தோன் நாவினுள் பிறந்த
நான்மறைக் கேள்வி நவில் குரல் எடுப்ப
ஏம இன் துயில் எழிதல் அல்லதை,
வாழிய வஞ்சியும் கோழியும் போலக்
கோழியின் எழாது, எம் பேர் ஊர் துயிலே.

(எமது அழகிய மதுரை , மாயோனது கொப்பூழில் மலர்ந்த தாமரையை ஒக்கும் . மதுரையின் தெருக்கள் அத்தாமரையின் இதழ்களை ஒக்கும் . மதுரையின் நடுவில் அமைந்துள்ள அண்ணல் கோயில் அம்மலரின் நடுவில் உள்ள தாதை ஒக்கும் . சுற்றி வாழும் தண்டமிழ் மக்கள் , அந்தத் தாதின் மகரந்தத் தூளை ஒப்பர் . அவரை நாடி பரிசில் பெற வரும் இரவலர் , அந்த மகரந்தத்தை உண்ண வரும் பறவைகளை ஒப்பர் . அந்தத் தாமரைப் பூவின் கண் தோன்றிய பிரம்ம தேவனின் நாவிலே தோன்றிய நான் மறைகளை , வைகறைப் பொழுதில் ஓதும் இசையே , மதுரை மாநகர மக்களாகிய எங்களைத் துயிலேழுப்புமே தவிர , சேரனது வஞ்சியும் , சோழனது கோழியும் (உறையூர்) கோழியின் குரல் கேட்டு தூக்கம் கலைவது போல் அல்ல , நாம் வாழும் ஊரே . வாழிய இவ்வூரே.)

Here Annal koil could mean the palace of the King or the Temple.
Today we have no idea where the kings’ palace was situated in Madurai during the period this song was sung.
But the temples have survived the vagaries of time.

The olden temple of Irunthaiyur or Koodalazhagar is a probable candidate to be called as Annal koil, as the poet (name not known) hails the city as having sprung from the Navel- Lotus of Thirumaal.
The mention of vedic chants go well with the early morning rituals of the temple.

The poem is brimming with the pride of identifying Madurai with godly qualities and makes a beautiful compare and contrast expression. The prosperity that arises as a result of connection with Thirumaal is expressed first and then the superiority over the other two capital cities is made out by contrast. Madurai is identified with a Vedic way of life.

Madurai.

2009-12-23T02:33:00.000-08:00

The next poem I am taking up is a short one sung on the city of Madurai. This is not on Thirumaal, but an interesting connection to Thirumaal is told in this poem.
This is categorized in ‘Paripaadal thirattu’ (பரிபாடல் திரட்டு ) as this was picked up from the commentaries. So we do not have the commentary by Parimelazhgar.

The poem is in praise of the city of Madurai.
In the very first line of the poem we get a mention of மாயோன் .
The city looks as though it has sprung form the navel of Thirumaal.
A lotus sprang from the navel of Thirumaal at the time of creation which became the seat for the Creator god, Brahma.
Similarly the city of Madurai seems to have sprung form the navel of Thirumaal.
A striking truth is that even today, the shape of the city looks like that of a Lotus flower.

************quote from

http://en.wikipedia.org/wiki/Madurai

Architecture

Madurai is built around the Meenakshi Sundareswarar Temple. Concentric rectangular streets surround the temple, symbolizing the structure of the cosmos. The entire city is laid out in the shape of the lotus. Some of these rectangular streets are named after Tamil months. The six major rectangular streets around Meenakshi temple are Aadi, Chithirai, Aavani Moola, Maasi, Maarat and Veli streets.

*********quote ends**********

It seems that Madurai was a planned city, constructed by the Pandyan kings.
If we go by the information given by அடியார்க்கு நல்லார் in his commentary to the opening line of Venil kaadhai in Silappadhikaaram, there were 7 cities of Madurai in the now sub merged Kumari lands.

The division of lands in that area was not like Kurinji, mullai etc - what we hear from Tholkaappiyar. Tholkaappiyar’s work obviously refers to the newly classified lands after the last deluge at the turn of Kaliyuga. The division of lands in olden Kumari land of Pandyans who had their capital in Then Madurai (Then Madurai) was like this:

7 Thenga naadu (தெங்க நாடு),
7 Madurai naadu (மதுரை நாடு),
7 Mun paalai naadu (முன் பாலை நாடு),
7 pin paalai naadu (பின் பாலை நாடு ),
7 kundra naadu (குன்ற நாடு)
7 GuNakarai naadu (குணகரை நாடு) and
7 kurumpanai naadu (குறும்பனை நாடு)

In all there 49 lands or places were there in Kumari kandam.

Going by their names we can deduce the kind of topography as (in the above order of names)

(1) தெங்க நாடு
dotted with coconut trees – so sea shore areas

(2) மதுரை நாடு
marutha nilam – Madurai must have been inland dotted with agricultural lands.

(3) முன் பாலை நாடு
Dry and desert area that becomes so sometime in the former season of the year

(4) பின் பாலை நாடு
Dry and desert area that becomes so sometime in the latter season of the year

(5) குன்ற நாடு
Land of mountains

(6) குணகரை நாடு
Land near the eastern shore – Guna means eastern direction. Recall Guna thisai in the Prabhandam “ கதிரவன் குண திசை சிகரம் வந்து ”

(7) குறும்பனை நாடு
Land of short pani trees. (palm trees)

Another Tholkaapiyar had lived then according to this urai (commentary) by Adiyaarkku nallar.

What is of relevance in our context is that, the Pandyans had set up the present day Madurai in the cultivable areas – in consonance with how they used to have in olden Kumari.

A question may arise why not this Madurai (explained in this poem) from the olden Kumari?
No. The poem proceeds to compare Madurai to the other two capital cities of Cheran and chozhan which are near the present day Madurai.

I can not say the same for Irunthaiyur which we saw in the proceeding poems.
Nowhere there is a mention of Madurai in that poem.
Naana maadak koodal is mentioned and the exact place where the temple of Thirumaal is located was called as Irunthaiyur.
The poet could probably be Irunthaiyur Kurunkozhi who is noted as the 2nd Sangam poet by commentators.

So in my opinion, Irunthaiyur had exited as Irunthaiyur with the town of Naan maadak koodal close to it. It was not called as Madurai when that Paripaadal was written.
Later when the Pandyans were forced to move to these places due to their lands being lost to the seas, they had chosen Irunthaiyur and Naan maadak koodal as their capital city and renamed it as Madurai.

They seemed to have preferred the agriculturally rich land with a river nearby, as their capital city and for the King to live.

The earlier capital was Then Madurai (தென் மதுரை ).The river was Kumari.
Kumari river has been named by olden texts of encyclopedia as one of the sacred 7 rivers of Bharath, along with Ganga and Saraswathy.
There is scope to believe that Then Madurai was on the banks of Kumari.

The 2nd capital was Kapaata puram (கபாட புரம்). This was on the banks of river Pahruli. This also must have been an inland with rich agricultural fields. Could have been one of the 7 Madurai lands of Kuamri.

The 3rd capital was Madurai, the present day Madurai. Irunthaiyur must have been renamed as Madurai.
The town of naan maadak koodal mentioned in Irunthaiyur poem must have been developed in a planned way by the Pandyan king.
From the poem that we have taken up now, it is known that it was shaped like a lotus – with petals.

All these are written to impress upon the reader the one important issue that though the Pandyans were traditionally Shiva worshippers – as they have bequeathed their tradition from Somasundara who married Meenakshi of their dynasty (obviously in the olden Then Madurai), their devotion to Vishnu could not be undermined.

Why should they have planned the city as a lotus from Thirumaal’s navel?
It is because the basic idea of the Thrimoorthy had been recognized and respected by them.

Vishnu always stands for protection.
Anything that is rooted on land comes under the jurisdiction of Vishnu.
When Ganga comes down from Shiva’s head, the place where she touches the ground is known as Vishnu patham.

Similarly Surya Siddhantha, an astrological work, taught by Lord Surya to Maya, a danava in Romaka desa which was a Mlechcha city, situated at 90 degrees west of Lanka, says that the two entrances of Sun – one at the start of Uttarayana and the other at the start of Dakshinayana are known as two steps of Vishnu – Vishnu paatham.

For prosperity on land, Vishnu’s blessings are sought.
Sangam people have been very well aware of this and had fashioned their god-beliefs accordingly.

That is why we find a very good clarity in the way gods are mentioned in Sangam texts.

The poem with meaning will be analyzed in the next post.

இருந்தையூர் திருமால்

2009-12-17T07:22:00.000-08:00

திருமால்

(இது செய்யுள் இயல்,
சூ. 121, பேராசிரியர் நச்சினார்க்கினியர், உரையில் கண்டெடுக்கப்பட்டது.)

வான் ஆர் எழிலி மழை வளம் நந்த,
தேன் ஆர் சிமைய மலையின் இழிதந்து,
நான் மாடக் கூடல் எதிர்கொள்ள, ஆனா
மருந்து ஆகும் தீம் நீர் மலி துறை மேய
இருந்தையூர் அமர்ந்த செல்வ! நின் .. . .5
திருந்துஅடி தலை உறப் பரவுதும், தொழுது.

(இது தரவு )

ஒருசார்-அணி மலர் வேங்கை, மராஅ, மகிழம்,
பிணி நெகிழ் பிண்டி, நிவந்து சேர்பு ஓங்கி,
மணி நிறம் கொண்ட மலை.
ஒருசார்-தண் நறுந் தாமரைப் பூவின் இடைஇடை ... .. 10
வண்ண வரி இதழ்ப் போதின்வாய் வண்டு ஆர்ப்ப,
விண் வீற்றிருக்கும் கய மீன் வி¡¢ தகையின்
கண் வீற்றிருக்கும் கயம்.
ஒருசார்-சாறுகொள் ஓதத்து இசையடு மாறுஉற்று
உழவின் ஓதை பயின்று, அறிவு இழந்து ... . 15
திரி நரும், ஆர்த்து நடுநரும், ஈண்டித்,
திரு நயத்தக்க வயல்.
ஒருசார்-அறத்தொடு வேதம் புணர் தவம் முற்றி,
விறல் புகழ் நிற்ப, விளங்கிய கேள்வித்
திறத்தின் திரி வு இல்லா அந்தணர் ஈண்டி, .. .. 20
அறத்திற் திரியா பதி.

(இவை நான்கும் கொச்சகம் )

ஆங்கு ஒருசார்-உண்ணுவ, பூசுவ, பூண்ப, உடுப்பவை
மண்ணுவ, மணி பொன் மலைய, கடல்,
பண்ணியம், மாசு அறு பயம் தரு காருகப்
புண்ணிய வணிகர் புனை மறுகு ஒருசார் . . . 25
விளைவதை வினை எவன் மென் புல வன் புலக்
களமர் உழவர் கடி மறுகு பிறசார்
ஆங்க அனையவை நல்ல நனி கூடும் இன்பம்
இயல் கொள நண்ணியவை

(இது கொண்டுநிலை )

வண்டு பொரேரென எழ, 30
வண்டு பொரேரென எழும்;
கடிப் புகு வோரிக் கதவமிற் றோட்டி-
கடிப்பு இகு காதில் கனம் குழை தொடர-
மிளிர் மின் வாய்ந்த விளங்கு ஒளி நுதலார்
ஊர் களிற்றன்ன செம்மலோரும் . . . . 35

வாய் இருள் பனிச்சை வரிசிலைப் புருவத்து
ஒளி இழை ஒதுங்கிய ஒண் நுதலோரும்,
புலத்தோடு அளவிய புகழ் அணிந்தோரும்,
நலத்தோடு அளவிய நாண் அணிந்தோரும்,
விடையோடு இகலிய விறல் நடையோரும் . .. . . 40

நடை மடம் மேவிய நாண் அணிந்தோரும்,
கடல் நிரை திரையின் கரு நரையோரும்-
மடையர், குடையர், புகையர், பூ ஏந்தி
இடை ஒழிவு இன்றி, அடியுறையார் ஈண்டி, ...45

விளைந்தார் வினையின் விழுப் பயன் துய்க்கும்
துளங்கா விழுச் சீர்த் துறக்கம் புரையும்-
இரு கேழ் உத்தி அணிந்த எருத்தின்
வரை கெழு செல்வன் நகர்.

வண்டொடு தும்பியும் வண் தொடை யாழ் ஆர்ப்ப, ...50
விண்ட கட கரி மேகமொடு அதிரத்
தண்டா அருவியடு இரு முழவு ஆர்ப்ப,
அரிஉண்ட கண்ணாரொடு ஆடவர் கூடிப்
பு¡¢வுண்ட பாடலொடு ஆடலும் தோன்ற,
சூடு நறவொடு தாமம் முகிழ் வி¡¢யச் ...55

சூடா நறவொடு காமம் விரும்ப,
இனைய பிறவும், இவை போல்வனவும்,
அனையவை எல்லாம் இயையும்-புனை இழைப்
பூ முடி நாகர் நகர்.

(இவையும் கொச்சகம் )

மணி மருள் தகை வகை நெறி செறி ஒலி பொலி
அவிர் நிமிர் புகழ் கூந்தல். ....60

பிணி நெகிழ் துளையினை தெளி ஒளி திகழ் ஞெகிழ் தெரிஅரி
மது மகிழ்பு அரி மலர் மகிழ் உண்கண், வாணுதலோர்-
மணி மயில் தொழில் எழில் இகல் மலி திகழ் பிறிது
இகழ் கடுங் கடாக் களிற்று அண்ணலவரோடு,
அணி மிக வந்து இறைஞ்ச, அல் இகப்ப, பிணி நீங்க,
நல்லவை எல்லாம் இயைதரும்-தொல் சீர்
வரை வாய் தழுவிய கல் சேர் கிடக்கைக்
குளவாய் அம்ர்ந்தான் நகர்.

(இது முடுகியல் )

திகழ் ஒளி முந்நீர் கடைந்த அக் கால், வெற்புத்
திகழ்பு எழ வாங்கித் தம் சீர்ச் சிரத்து ஏற்றி, ...65

மகர மறி கடல் வைத்து நிறுத்துப்
புகழ்சால் சிறப்பின் இரு திறத்தோர்க்கும்
அமுது கடைய, இரு வயின் நாண் ஆகி,
மிகாஅ இரு வடம் ஆழியான் வாங்க,
உகாஅ வலியின் ஒரு தோழம் காலம் ...70

அறாஅது அணிந்தாரும் தாம்;
மிகாஅ மறலிய மே வலி எல்லாம்
புகாஅ, எதிர் பூண்டாரும் தாம்;
மணி புரை மாமலை ஞாறிய ஞாலம்
அணிபோல் பொறுத்தாரும் தாஅம்; பணிபு இல் சீர்ச் .....75

செல் விடைப் பாகன் தி¡¢புரம் செற்றுழிக்
கல் உயர் வென்னி இமய வில் நாண் ஆகித்
தொல் புகழ் தந்தாரும் தாம்

(இவையும் கொச்சகம் )

அணங்குடை அருந் தலை ஆயிரம் விரித்த

கணங்கொள் சுற்றத்து அண்ணலை வணங்கி,

நல் அடி ஏத்தி நிற் பரவுதும்-

எல்லேம் பிரியற்க எம் சுற்றமொடு ஒருங்கே. ...82

(என்பது ஆசிரியச்சுரிதகம் )

பொருளுரை

முகில் மலையின் கண் மழையை மிகுதியாகப் பொழிய ,
அந்நீர் நான் மாடக் கூடலில் உள்ள மக்கள்
விரும்பி எதிர் கொள்ளும்படி வருகின்ற துறையிடத்தே உள்ள
இருந்தையூர் என்னும் பதியில் எழுந்தருளியுள்ள செல்வ (திருமாலே )!
நின் திருவடியைத் தொழுது வாழ்த்துகின்றோம் .

இருந்தையூரின் ஒரு பக்கத்தில் ,
வேங்கையும் , வெண் கடம்பும் , மகிழ மரமும் ,
அரும்புகள் மலர்ந்த நிலையில்
மற்றும் பல மரங்களும் ஒன்றாக வளர்ந்திருக்க ,
நீல நிறம் கொண்ட மலை உள்ளது .

இருந்தையூரின் மற்றொரு பக்கம் , விண்ணென விரிந்த நீர் நிலைகள் உள்ளன .
அவற்றின் கண் உள்ள தாமரைப் பூக்களின் நடு நடுவே , வண்டுகள் தேன் பருக விரும்பி ஆர்பரித்துக் கொண்டிருக்கும் .
ஆங்கே , கயல் மீன்கள் விண் மீன்களைப் போல ஒளி வீசிக் கொண்டிருந்தன .

இருந்தையூரின் மற்றொரு பக்கம் ,
கருப்பஞ்சாறு பிழியப்படும் ஒலியுடன் , கள்ளுண்டு – அதனால் அறிவிழந்து திர்பவர்களும் ,
அந்த சாறு பிழியப்படும் ஒலிக்கு
மாறு பட்டு ஒலிக்கும் வண்ணம் ,
ஏர் மங்கலப் பாட்டுப் பாடி வயலில் நாற்று
நட்டு வேலை செய்யும் ஆண்களும் , பெண்களும் இருக்கும் ,
திரு எனப்படும் திருமகளும் விரும்பத் தக்க வயல்கள் இருந்தன.

இருந்தையூர் என்னும் அந்நகரத்தின் ஒரு புறம் , அற வழியில்
நின்று , வேதத்தை நன்குணர்ந்து , முற்றிய தவத்துடன் , மாறாப் புகழுடன் அந்தணர்கள் வாழ்தலானே, ஏனையோரும் தத்தமக்குரிய அற ஒழுக்கத்தினின்று பிறழாமல் வாழும் ஊராக இருந்தது .

அங்கே மற்றொரு பக்கத்தில் , உண்ணக்க்கூடியவையும் , பூசக்கூடியவையும் , பூணக் கூடியவையும் , உடுக்ககூடியவையும் , மஞ்சனமாடக் கூடியவையும் ஆகிய பொருட்களையும் , மேலும் பொன் , மணி மற்றும் மலையில் கிடைத்த பொருட்கள் , கடலில் கிடைக்கும் பொருட்கள் ஆகியவற்றுடன் , பட்டாலும் , பருத்தியாலும் நெய்த துணிமணிகளை விற்கும் வணிகர்கள் வாழும், அழகாகப் புனையப் பட்ட தெருவும் இருந்தது .

ஒரு புறம் , மென்புலம் என்னும் மருத நிலத்திலும் , மற்றும் ,வன்புலம் என்னும் குறிஞ்சி, முல்லை நிலத்திலும் தொழில் செய்யும் களமர் மற்றும் உழவர் வாழும் இடம் இருந்தது . இருந்தையூர் என்னும் அந்தப் பதியில், இம்மக்கள் அனைவரும் கூடி இன்பமாக வாழ்ந்து வந்தனர் .

கடிப்பு என்னும் அணியிட்டுத் தாழ வளர்த்திய காதிலே , கனங்குழை என்னும் அணிகலனை இடும் பொருட்டு , மகளிர் தம் வளை அணிந்த கையினைத் தூக்க , அந்த வளைகள் எழுப்பிய ஓசையினால் , அவர்கள் அணிந்துள்ள மலர் மாலைகளில் உள்ள வண்டுகள் ‘பொறேர்’ என்னும் ஓசையுடனே எழும் . அப்படிப்பட்ட காதணிகளை அணிந்துள்ள , ஒளிரும் நெற்றியை உடைய மகளிரும் , அவர்களுடன் , ஊர்ந்து செல்லும் யானையைப் போன்ற அவர்தம் கணவர்மார்களும்

இருண்ட கூந்தலையும் , வில்லினை ஒத்த புருவத்தையும் , ஒளி பொருந்திய தலை அணிகலங்களால் ஒளி உடைய நெற்றியை உடைய பெண்களும் ,
அறிவோடு கூடின புகழை அணிகலனாக அணிந்தோரும் ,
கற்பு முதலிய நலன்களும் கூடி , நாணம் என்பதையே அணிகலனாக அணிந்தோரும் ,
ஆனேற்றின் நடையோடு மாறுபட்ட நடையை உடையோரும் ..

மடப்பமுடைய ஒழுக்கத்தினையும் , நாணத்தினையும் இழந்த பரத்தையரும் , கடலின் கண் நுரையாக வரும் வெள்ளிய நிறத்தைப் போல , கரிய முடியின் இடையிடையே வெள்ளிய நரை இருப்போரும் , ஒளிருகின்ற நிலவைப் போல முழுவதுமே வெண்ணிறமாக நரைத்த முடியை உடையோரும் , கடவுளுக்கு படைப்பதற்காக, அவிப் பொருளை உடையவராய் , குடையை ஏந்தினவராய், நறுமணப் பூ , புகை தரும் அகில் போன்றவற்றை ஏந்தினவராய் , பல மக்களும் , இடை விடாது அக்கடவுளின் அடியை வணங்க ஆங்கு வந்து கொண்டிருந்தனர்.

தாம் செய்த நல் வினையின் பயனை அனுபவிக்கும்படியாக , சிறந்த மேல் நிலை எனப்படும் சுவர்க்கம் போன்ற அந்தப் பதியிலே , செல்வன் நகர் எனப்படும் அந்தப் பதியிலே , இருவிதமான் கருமை நிறத்தை உடைய , படம் எடுத்த தலையின்கண் அழகு படுத்தப் பட்ட , மலை போன்ற (ஆதிசேடன் என்னும் ) பாம்பினது திருக்கோவில் உள்ளது.

வண்டும் , தும்பியும் யாழிசையுடன் போட்டி போட்டுக் கொண்டு இசை பரப்ப , கரு மேகங்களும் அதிரடியுடன் ஒலிக்க, அதற்குப் போட்டியாய் அருவிகளும் ஒலி எழுப்ப, அந்த இசைப் பின்னணியில் , மை தீட்டிய பெண்களுடன் , மணம் கமழும் மலர் மாலைகளை அணிந்த ஆடவரும் , பாடிக் கொண்டும் , ஆடிக் கொண்டும் இருக்க , பலவகைப் பட்ட விருப்பங்களுடனும் , விரும்பியவற்றைப் பெற்ற மகிழ்ச்சியுடனும் , பலரும் வணங்கும் வண்ணம் ஆங்கே தலை மீது சிறப்பாக அணிவகைகள் செய்தவண்ணமும், பூமகளைத் தன் தலை மீது அணிந்தவருமான நாகர் வீற்றிருக்கும் நகரமாக , அந்த செல்வன் நகர் திகழ்ந்தது .

நீல மணி போன்ற நிறத்தினையும் அழகினையும் , கூறாகப் பிரித்து , அழகு படுத்தப பட்ட கூந்தலையும் , தெளிவான ஒலி எழுப்பும் நெகிழ்ந்த சிலம்பினையும், வண்டுகள் மது உண்ணும் மலர் போன்ற அழகிய கண்களையும் , ஒளி பொருந்திய நெற்றியையும் , அழகாலும் , நடையாலும் மயில் போலவும் , அவற்றினின்று மாறுபட்டும் விளங்கும் பெண்கள் , மத யானை நடை உடைய தங்கள் கணவன்மாரோடு , இணைந்து , அழகுபட வந்து , தங்கள் துன்பமும் , பிணியும் தீர்ந்து , நல்லவற்றை எல்லாம் தரவல்ல , தொன்று தொட்டு புகழ் உடைய மலையின் அடிவாரத்தில் , கல் சேர்ந்து கிடக்கும் குள வாய் என்னும் நகரில் அமர்ந்த அந்த இறைவனைத் தேடி வருவார் .

ஒளி திகழும் பாற்கடலைக் கடைந்த பொழுது , ஆங்கே மேருமலையானது விளக்கமுற நிற்கும் வண்ணம் அதனைத் தன் முதுகின் மேல் வாங்கி (ஆமை உருவில் திருமால் ) மகர மீன்கள் விளையாடும் கடலில் நிறுத்தியபோது , புகழ் மிக்க தேவர்களும் அசுரர்களும் அமிர்தம் கடையும் வண்ணம் அந்த மேரு மலையின் இரு பக்கமும் நாணாக ஆதி சேடன் ஆன போது, மீதி இரு பக்கமும் இருந்த நாண் கயிற்றை , ஆழியானான திருமால் பிடித்து இழுக்க , இப்படிப்பட்ட கடைதலில் , ஒரு தோழம் என்று சொல்லப் படுகிற நீண்ட ஊழிக் காலம் வரையிலும் , சிறிதும் சோராது நீர் (ஆதிசேஷன்) இருந்தீர்

அவ்வாறு கடைந்த பொழுது , வலிய காற்று வீசி மேரு மலையைத் தாக்க வரவே, இந்த ஆதி சேஷனே அதைத் தடுத்து, அந்தக் காற்று, மலையின் கண் புகாதவாறு , தானே அம்மலையைச் சுற்றி அரவணைத்துக் கொண்டார் .

மணியை ஒத்த நிறத்தை உடைய மாபெரும் மலைகளை உடைய இந்த உலகை , ஒரு அணிகலன் போல எளிதாகத் தாங்கியவரும் நீர் தான்

தன்னை மற்றவர்கள் பணியத் தக்க, தான் மற்றவர்களுக்கு பணிய வேண்டாத தகைமையை உடைய , விரைந்து செல்லும் காளை ஊர்தியை உடைய சிவ பெருமான், திரிபுரம் எரித்த போது, இமயமே வில்லாக இருக்க , அந்த வில்லுக்கு நாணாக அதிசேஷனே, நீர் இருந்து தொல் புகழ் தந்தீர்.

அச்சத்தைத் தரும் ஆயிரம் அரிய தலைகளைப் பரப்பி , தன் சுற்றம் எனும் கணங்களுடன் இருக்கும் அண்ணலான ஆதிசேடனை வணங்கி , திருமாலே , நின் நல்லடி பணிகிறோம் . ஏனெனில் , நாங்கள் எல்லோரும் , நின்னடியைப் பிரியாமல் இருப்பதற்கே